Француски филмови во Фросина, 21 - 27 март 2008

Случајно низ град видов постери за ревија на француски филмови во Фросина. Информации за филмовите (на француски) има на страницата на Францускиот културен центар: врска.

Vendredi 21 mars 2008, 20 heures
« Mon idole »
Film de Guillaume Canet (France, 2002), avec Guillaume Canet, Diane Kruger et François Berléand.
Bastien, un jeune homme de 28 ans, est chauffeur de salle pour une émission télévisée à succès intitulée "Envoyez les mouchoirs". Il est prêt à tout pour assouvir ses ambitions.

Samedi 22 mars 2008, 20 heures
« Nicolas Bouvier »
Projection du film documentaire du réalisateur suisse Christophe Khün
Christophe Khün retrace l’itinéraire de Nicolas Bouvier qui a dû partir sur les routes
pour trouver son chemin.

Dimanche 23 mars 2008, 20 heures
« Changement d’adresse »
Film d’ Emmanuel Mouret (France, 2006), avec Emmanuel Mouret, Frédérique Bel et Fanny Valette.
Fraîchement installé à Paris, David, musicien, timide et maladroit, tombe fou amoureux de sa jeune élève, Julia. Il tente tout pour la séduire. Sa colocataire, Anne, l'encourage, le conseille,
et le console passionnément !

Lundi 24 mars 2008, 20 heures
« Pas douce »
Film de Jeanne Waltz (coproduction franco-suisse, 2007), avec Isild le Besco et Lio.
En ratant son suicide dans un coin de forêt isolé, une jeune infirmière blesse grièvement
un adolescent d'une balle perdue.

Mardi 25 mars 2008, 20 heures
« Bunker paradise »
Film de Stefan Liberski (Belgique, 2006), avec Jean-Paul Rouve et François Vincentelli.
Sympathique et fauché, Mimmo rêve d'être riche et célèbre, mais pour l'instant il est chauffeur de taxi. Un soir, il rencontre John Deveau, un homme riche et pervers et sa bande
qui l'entraînent dans un monde de luxueuses fêtes entre nantis.

Mercredi 26 mars 2008, 20 heures
« Philantropie»
Film de Nae Carnfil (Roumanie, 2002), avec Mircea Diakonu et Gheorghe Dinica

Jeudi 27 mars 2008, 20 heures
« Occident»
Film de Cristian Mungiu (Roumanie, 2002), avec Alexandru Papadopol et Anca-Ioana Androne

За жал не знам како однапред да ги добивам информациите од Фросина, за да можам навремено да пишувам за филмовите. Овие сега ќе ги додадам само во календарот.

Ако некој знае како им функционира репертоарот во Фросина, слободно информирајте на пошта. Помошта е добредојдена и ако некој сака да помогне за содржината на овие филмови.

Читај повеќе...

Малер, 22 и 23 март 2008 во 20 ч. [Кинотека]

Малер (анг. Mahler) е биографски филм од 1974 година снимен за животот на композиторот Густав Малер (анг. Gustav Mahler).

Филмот е режиран од Кен Расел (анг. Ken Russell), а Роберт Пауел (анг. Robert Powell) го толкува Густав Малер, додека Џорџина Хејл (анг. Georgina Hale) ја игра Алма Малер.



Филмот започнува со брачна расправија на Густав Малер и неговата жена Алма додека патуваат со воз. Приказната оттука се прибележува со флешбеци а го прикажува турбулентното детство на Малер, самоубиството на неговиот брат, искуството со антисемитизмот, преродувањето од Јудеизам во Католицизам, брачните проблеми, смртта на неговата млада ќерка. Филмот ги покажува и неговите односи со Козима Вагнер (анг. Antonia Ellis), вдовицата на Рихард Вагнер (анг.Richard Wagner). Во овој процес, филмот ја истражува музиката на Малер.

(Никулец на мк.Википедија.)

Филмот трае 115 минути.

Читај повеќе...

Гвидо кој ги предизвика Црвените бригади, 21 март 2008 во 20 ч. [Кинотека]

Гвидо кој ги предизвика Црвените бригади (ит. Guido che sfido’ le brigate rosse) е италјански филм од 2007 година. Тоа е најновиот филм на режисерот Џузепе Ферара за кој тој, заедно со Даниел Алипранди (ит. Daniele Aliprandi) го пишува сценариото. Главните улогите ги играат Масимо Џини (ит. Massimo Ghini), Ана Галиена (ит. Anna Galiena), Џанмарко Тоњаци (ит. Gianmarco Tognazzi) и Елвира Џанини (ит. Elvira Giannini).



Во мугрите на 24.01.1979 г., на Виа Фракиа во Џенова, Роберто Дура, припадник на Црвените бригади, заедно со двајца негови другари, чекаат да излезе од дома Гвидо Роса, синдикалец и работник на Италсидер.

Три месеци претходно, Роса го пријави колегата Франческо Берарди за ратурање летоци на Црвените бригади во фабриката. Берарди беше уапсен и осуден на четири и пол години затвор. Во 6 часот и 40 минути Роса се упатува кон својот автомобил на Виа Фракиа за да замине на работа, кога еден од тројцата терористи му пука во нозете согласно договорот на извршниот комитет. Тројцата се оддалечуваат од местото на злосторството оставајќи го синдикалецот ранет во неговиот автомобил. Но Дура се премислува. Се враќа кај автомобилот и го убива Роса.

Во историјата на Црвените бригади, кои една година претходно го убија Алдо Моро, овој настан има ислучително значење. За првпат претставник на класата која Црвените бригади сакаа да ја донесат на власт отворено и смело им се спротивставува на нивните планови; и за првпат претставник на пролетаријатот е убиен свирепо. Со убиството на Роса, Црвените бригади ја запечатуваат својата несоодветност и политичка незрелост. Работничката класа на Италија која присуствува на погребот на Роса (25 000 луѓе од сите краишта на Италија под пороен дожд) е обземена од гнев и презир и отворено и решително го осудува тероризмот и го обележува неговиот пад. Претседателот Пертини положувајќи орден за граѓанска храброст во отворениот ковчег на Роса, јасно ја пренесува пораката од народот.

(Никулец на мк.Википедија.)

Филмот трае 98 минути.

(Блогот „Кинотека“ ѝ се заблагодарува на Катерина за помошта околу содржините за италјанските филмови.)

Според најавите, на 21 март во Кинотеката, средба со публиката ќе има режисерот Џузепе Ферара.

(Лична забелешка: Ми се чини дека Џузепе може да најде полно теми од негов фах во нашава транзициска историја.)

Ново: Средбата со режисерот Џузепе Ферара е закажана за 19:15 часот.

Ново2: Поради големиот интерес „Гвидо“ ќе се репризира на 22.03.2008 во 18 часот.

Читај повеќе...

Банкарите на Бога - случајот Калви, 20 март 2008 во 20 ч. [Кинотека]

Банкарите на Бога - случајот Калви (ит. I Banchieri Di Dio - Il Caso Calvi) е италјански филм од 2002 година. Режијата е на Џузепе Ферара (ит. Guiseppe Ferrara), а покрај него сценариото го пишува и Арменија Балдучи (ит. Armenia Balducci). Улогите ги играат Омеро Антонути (ит.Omero Antonutti) , Памела Вилорези (ит. Pamela Villoresi), Џанкарло Џанини (ит. Giancarlo Giannini), Алесандро Гасман (ит. Alessandro Gassman) и други.


Ферара се враќа со нов филм за политичката историја на Италија од Осумдесеттите години, испреплетена со личности како банкари, кардинали и претприемачи, и ја раскажува приказната за Роберто Калви, претседател на Банка Амброзијана од 1975 г., уапсен во 1981 г. за пропаст на банката, осуден на 4 години затвор и 15 милијарди казна, пребеган во странство и најден обесен на 18 јуни во 1982 год., под мост во Лондон.

Откако собрал исцрпни податоци не само за Калви туку и за Банка Амброзијана, за Ватиканската банка, за Опус Деи и за Масонството, Ферара тргнува низ заплетканите патеки на еден случај кој италијанското правосудство сѐ уште успеало да го расветли и во чии мрежи останал, иако сосема малку, заплеткан и Ватикан. Филм кој содржи од сѐ по малку: П2, атентатот на Папата итн. На екранот дефилираат личности како Андреоти, Кракси, банкарот Микеле Сидона и случајот Калви се расплинува, или поточно се усложнува, меѓу тајните агенти како Франческо Пациенца и сомнителните претприемачи како Флавио Карбони, додека одговорните на Ватиканската банка, Паул Марцинкус и неговата десна рака Менини си обезбедуваат спас преку игра со потписи и моќ. Како што беше и со „Случајот Моро“ така и овде Ферара спроведува истражувања преку својот филм и донесува сопствени заклучоци.

(Никулец на мк.Википедија.)

Филмот трае 125 минути.

(Блогот „Кинотека“ ѝ се заблагодарува на Катерина за помошта околу содржините за италјанските филмови.)

Читај повеќе...

Случајот Моро (филм), 19 март 2008 во 20 ч. [Кинотека]

Случајот Моро (ит. Il Caso Moro) е италјански филм од 1986 година. Филмот е во режија на Џузепе Ферара (ит. Guiseppe Ferrara), а сценариото го напишале Роберт Кац (ит. Robert Katz) и Армениа Балдучи (ит. Armenia Balducci) Главните улоги ги играат Џан Мариа Волонте (ит. Gian Maria Volonti), Матиа Сбраџа (ит. Mattia Sbragia), Бруно Занин (ит. Bruno Zanin) и Консуело Ферара (ит. Consuelo Ferrara).



На 09.05.1978 г. трагичната епизода на киднапирањето на Алдо Моро доживеа кулминација со убиството на главниот лик од страна на Црвените Бригади, по 55 дена заточеништво.

Филмот има намера да го реконструира периодот кога за првпат по толку години политичка борба комунистичката партија на Италија требаше да оствари парламентарно мнозинство, искажувајќи ѝ доверба на владата на Андреоти. Овој период е обележан од страшна вознемиреност, длабоки раздори помеѓу одделните партии, меѓу оние кои се залагаа за стабилност и заштита на институциите и оние кои беа на располаѓање за преговори за негово ослободување.

(Никулец на мк.Википедија.)

Филмот трае 110 минути.

(Блогот „Кинотека“ ѝ се заблагодарува на Катерина за помошта околу содржините за италјанските филмови.)

Читај повеќе...

Сто дена во Палермо, 18 март 2008 во 20 ч. [Кинотека]

Сто дена во Палермо (ит. Cento Giorni A Palermo) е италјански филм од 1984 година (Италија, Франција, 1984, 102 мин.) Режисер на филмот е Џузепе Ферара (ит. Guiseppe Ferrara), а покрај него на сценариото работел и Џорџо Арлорио (ит. Giorgio Arlorio). Главните улоги ги толкуваат Лино Вентура (ит. Lino Ventura), Џулијана Де Сио (ит. Giuliana de Sio), Лино Троизи (ит. Lino Troisi) и Стефано Сата Флорес (ит. Stefano Satta Flores).



Генералот Дала Киеза, кој веќе се докажал во борбата против тероризмот, е именуван за префект на Палермо со цел да ја координира борбата против мафијата со специјални овластувања кои, меѓутоа остануваат само ветувања.

Иницијативите на префектот, и покрај крволочното убиство на пратеникот Пио Ла Торе со намера да го заплаши генералот, ги охрабруваат безбедносните сили и промовираат антимафијашка свест кај населението. Дала Киеза, кој во меѓувреме се жени со млада активистка на Црвениот крст и со неа доаѓа во Палермо, прераснува во сѐ поголема опасност за мафијата која решава да го убие. Дала Киеза не ги добива ветените овластувања, а мафијата ја покажува својата моќ дури и во Парламентот. Генралот заедно со неговата сопруга насетува дека неговите активности можат да завршат во ќор сокак, па затоа го повикува новинарот Бока за да му направи интервју, бучна полемика против власта и мафијата. Дала Киеза сѐ повеќе е оставен сам на себе, но нема враќање назад за процесот на ослобудување што го започнал. Мафијата го прекинува неговиот план. Дала Киеза и сопругата се убиени на 03.09.1982 на Виа Карини во Палермо.

(Никулец на мк.Википедија.)

Филмот трае 102 минути.

(Блогот „Кинотека“ ѝ се заблагодарува на Катерина за помошта околу содржините за италјанските филмови.)

Читај повеќе...

Камен во уста, 17 март 2008 во 20 ч. [Кинотека]

Оваа седмица (од 17 до 21 март) во Кинотеката на Македонија има ретроспектива на филмови на италијанскиот режисер Џузепе Ферара (во соработка со Италијанска амбасада и Скопски филмски фестивал). Програмата започнува со „Камен во уста“.

Камен во уста (ит. Il Sasso In Bocca) е италјански филм од 1969 година. Режисер и сценарист на филмот е Џузепе Ферара (ит. Guiseppe Ferrara). Улогите ги играат Карло Деле Пиане (ит. Carlo Delle Piane), Џузепе Ди Бела (ит. Giuseppe Di Bella), Акурсио Ди Лео (ит. Accursio Di Leo), Франка Скиуто (ит. Franca Sciutto) и други.



Овој филм потврдува дека понекогаш вистината пишува поголеми романи од фантазијата: „Камен во уста“ претставува реконструкција на околу 100 вистински настани кои се случиле во мафијашките групации и дава неверојатна историска слика (од фашизмот до шеесеттите години) за општествениот феномен наречен “мафија”. Така е извршена документација на можните начини да се чувствуваш мафијаш (почнувајќи од молкот и страшните казни, како на пример каменот во уста на убиените кои „проговориле“); тајната организација на “почитуваното здружение”; илегалните пазари, пред с# на дрога; инфилтрацијата во државните органи; големите убиства, политички злосторства (меѓу кои и масакрот во Портела), скандалозните судења, сложените мрежи на моќ, соучесништво, предавства, соживот.

Во филмот нема главен лик, иако во одредени епизоди се преплетуваат личностите на познатите мафијашки шефови како Дон Кало, Џенко Русо, Салваторе Џулијано, Вито Џеновезе, Лаки Лучано кои се среќаваат и доаѓаат во судир со народните претставници како Ликаузи, Канепа, детективи на ФБИ како на пр. Дики или претставници на синдикатот како на пр. Риѕото. Главната улога во филмот ја има мафијата, нејзините паразитски односи со општествените структури се прикажани со чудесен ефект и истовремено со антрополошка строгост. Филмот е снимен во местата каде се одвивале вистинските настани, со актери земени од вистинскиот живот. Камен во уста е првиот филм што ја прикажува мафијата таква каква што е, надвор од митот и завиеноста, со цел да се препознае за да се уништи. Филм кој веќе се здоби со прецизно место во филмската историја.

(Никулец на мк.Википедија.)

Филмот трае 105 минути.

(Блогот „Кинотека“ ѝ се заблагодарува на Катерина за помошта околу содржините за италјанските филмови.)

Читај повеќе...